Matago ko man ang kangit-ngit,
Na sa akong kagahapong gibitbit,
Ug sa mga gilikayan kong mga hagit,
Sa akoa karon nagpalisud ug naghatag ug kasakit.

Mahimo ko matago ang mga anino,
Apan dili mahimo, ako sila ipabilin.
Makagawas man ako sa pagkapreso,
Apan dili ko ka ekyas sa nabuhat kong kremin

Mahimong malampuson ang akong paglakaw,
Posibleng malipayon akong mga adlaw,
Pero akong gibatyag ug sa akong paminaw,
Wala siya nalipay, kay sa ako permi siya nagtan-aw.

Unsa nko pagpadayon?
Kung karon na panahon, 
Sa akoa wala mouyon,
Tungod sa ngit-ngit kong kagahapon.